You are currently browsing the monthly archive for April, 2009.
สิ่งหนึ่งที่จะคิดถึงที่สุดเมื่อย้ายไปจากที่นี่ก็คงจะเป็นการที่สามารถเดินหรือขี่จักรยานไปไหนมาไหนในเมืองได้โดยไม่จำเป็นต้องใช้รถยนต์แน่ๆ ยิ่งฟังเพลงนี้แล้วก็ยิ่งอยากให้มีเมืองที่เป็นเมืองสำหรับคนเดินมากขึ้นมากๆ เพราะนอกจากมันจะทำให้เราพึ่งรถยนต์น้อยลงในแต่ละวันแล้ว ยังทำให้เรามีกิจกรรมทำง่ายๆมากขึ้นอีกด้วย อย่างเช่น ออกไปเดินเล่นแถวบ้านเวลาอากาศดีและได้มีปฏิสัมพันธ์กับเมืองและผู้คนมากขึ้นอย่างในเพลงนี้
O Goettingen!
The Finches
Little city, big town
You know that your home
Is long away gone
And you are alone
Little city, big town
You know that you’re waiting
For your life to go
Oh
We’ll walk through the city
Tonight
I’m tired of watching
And I
Am sure that each single street
belongs to me
Oh
The stones under street lamps
Shone bright
As I tore through town
On my bike
To catch every breath
That weighted, cold and clean
Oh
When I was nineteen
I moved away from my country
Oh
You’ll always remind me
Of lawns beneath the strongest trees
Little city, big town
You know that your home
Is long away gone
And you are a
Little city, big town
You know that you’re waiting
For your life to go
Oh
We made it the best week
In song and mugs of ginger tea
At home
We made it for only us three
And we walked through the city
That night
We were tired of watching
And I
Was sure that each single street
Belonged to me
Oh
You’ll always remind me
Of lawns beneath the strongest trees
And
We made it the best week
Did it exist outside of dreams?
So come lie beside me
The grass is so warm
And the air is green
The sky is grey
But the clouds are clean
In this
Little city, big town
You know that your home
Is long away gone
And you are a…
Real Good Chair เป็นหนึ่งในคอลเลคชั่นเฟอร์นิเจอร์ powder-coated สีสดใสของ Blu Dot บริษัทจาก Minneapolis, Minesota ตอนนี้มีโชว์รูมอยู่ใน SoHo แล้ว เดินผ่านเห็นแล้วมีความสุขดี
เพิ่งรู้ว่าเก้าอี้ตัวนี้จะส่งมาแบบแบนๆ แล้วพอจะใช้ก็มาพับขึ้นเป็นรูปร่างเอาเอง ตั้งแต่เห็นเก้าอี้ที่มีแนวคิดอย่างนี้มา เก้าอี้ตัวนี้เป็นตัวที่น่ารักและมีเอกลักษณ์มากที่สุดตัวหนึ่งเลย
ไปเจอร้านไอศกรีมทิพย์รสในอินเทอร์เนตเลยต้องบันทึกเอาไว้จะได้ไม่ลืมไปทานเมื่อมีโอกาส ร้านนี้ตั้งอยู่ที่ ถนนมหาไชย ซอยสำราญราษฎร กรุงเทพฯ ตรงประตูผี (อยู่ตรงไหนหนอ?) มีรสไอศกรีมให้เลือกมากมาย อย่างเช่น รสกาแฟโบราณ รสเผือก รสกะทิรวมมิตร รสกะทิข้าวโพด รสกะทิแมงลัก รสชาเย็น โอ อิจฉาคนบ้านอยู่แถวนั้นจัง
“…although when you are quiet, that’s when you hear the people who talk too much. There’s always that one friend that never stops talking. And if you don’t think you have a friend like that, you are that person.”
เพราะ iPhone และ YouTube ทำให้เดี๋ยวนี้เวลาเข้านอน แทนที่จะอ่านหนังสือ เลยหันมาดู-ฟัง monologue ของ Ellen จากรายการ The Ellen Degeneres Show แทน สุดยอด เขาพูดไหลไปเรื่อยได้ธรรมชาติสุดๆ ชอบที่เขาตลกได้โดยไม่ต้องว่าใคร เอาคนอื่นมาเล่นเป็นตัวตลก หรื่อทำท่าทางสกปรก ถ้าตัวจริงของ Ellen เป็นเหมือนกับที่เขาแสดงออกในรายการก็คงดี
ไม่ได้ไปเที่ยว Central Park มานานมากๆ ภาพสุดท้ายที่จำได้ ส่วนใหญ่จะเป็นวันเสาร์อาทิตย์ คนเยอะมาก มีวงดนตรีมาเล่นเต็มไปหมด สนุกดี แต่เหมือนกับว่าไปทำกิจกรรมมากกว่าไปพักผ่อน มาคราวนี้ บังเอิญมีโอกาสไปเที่ยวที่นี่ตอนบ่ายวันธรรมดา และเป็นฤดูใบไม้ผลิ เลยมีดอกไม้ขึ้นเต็มไปหมด สงบ เงียบดี นั่งอ่านหนังสือเนียนมากๆ
เห็นที่เปิดขวดไวน์อันนี้ที่บ้านเพื่อน สวยดี ใช้ง่ายด้วย อุตส่าห์กลับมาลองหาดูในอินเทอร์เนต เจอแต่แบบขาย wholesale แถมหายากมากๆด้วยกว่าจะเจอ
ถ้ามี search engine แบบที่ใช้รูปหาข้อมูลได้คงจะดี
กลับมาจากเปรูได้เกือบสองอาทิตย์แล้ว โชคดีรอดชีวิตมาจาก Inca Trail ได้ :- D แต่ก็ยังคิดว่าคิดถูกที่เลือกไปเดินกันอยู่ดี เราไปทั้งหมด 4 วัน (ระยะทางประมาณ 46 กิโลเมตร เดินขึ้นเขาประมาณ 1 กิโลเมตร ข้ามเขา 5 ลูก) เริ่มเดินจากกิโลเมตรที่ 82 ไปสุดที่มาชูพิคชู มีคนไปเดินด้วยกันทั้งหมด 20 คน บวกกับไกด์ 3 คนและคนช่วยแบกเต้นท์และอาหารอีก 20 กว่าคน สองวันแรกสำหรับเรายากมากๆ เพราะส่วนใหญ่จะเดินขึ้นและขั้นบันไดส่วนใหญ่ที่ชาวอินคาสร้างเอาไว้ชันมากๆ (ที่สร้างอย่างนี้เพราะทำให้วิ่งขึ้นลงได้ง่ายและเร็วขึ้น) แล้วเส้นทางที่เราไปอยู่สูงเหนือระดับน้ำทะเล 2,400 เมตร - 4,200 เมตร มีออกซิเจนเบาบาง ทำให้เราหายใจยากมากๆโดยเฉพาะเวลาออกกำลังกายหนักและระบบต่างๆในร่างกายก็จะทำงานช้ากว่าปกติ
ถึงเหนื่อยสุดๆและโกรธขั้นบันไดทุกขั้นที่ไปเจอมา สำหรับเราประสบการณ์นี้เป็นประสบการณ์ที่ดีมากที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต เพราะนอกจากจะได้ไปอยู่ในธรรมชาติที่เราไม่คุ้นเคย (ไม่เคยไปอยู่ในที่สูงขนาดนั้นมาก่อน) และเห็นซากปรักหักพังต่างๆระหว่างทางและเรียนรู้เรื่องประวัติของชาวอินคาแล้ว ยังได้พบเจอคนหลากหลายอีกด้วย ในกลุ่มที่ไปด้วยกันมีคนมาจาก ออสเตรเลีย แคนาดา สวิสเซอร์แลนด์ ไอร์แลนด์ อังกฤษ เนเธอร์แลนด์ และ เยอรมันนี คนที่มาส่วนใหญ่มีเวลาเยอะมาก หลายคนใช้เวลาทั้งหมด 3-6 เดือนเที่ยวทั้งอเมริกาใต้ พอรู้ว่าเรามากัน 10 วันเพราะทำงานที่อเมริกามีวันหยุดไม่เยอะมาก แค่ 10 วันต่อปี แถมไม่ได้ทีเดียว 10 วันด้วยแต่จะได้เพิ่มมา 0.83333* วันทุกๆ 1 เดือน หัวเราะกันใหญ่ เขาบอกว่าย้ายมาทำงานที่ยุโรปเถอะ เพราะว่าวันหยุดของคนที่เพิ่งเริ่มต้นทำงานที่นั่นก็ 3 อาทิตย์ขึ้นไปแล้ว เค้าได้เห็นโลกกันเยอะมากๆ ได้ยินอย่างนี้ยิ่งรู้สึกว่าคิดไม่ผิดที่ลาออกจากงานเลย
จริงๆการที่มาเดินพวกเราตั้งใจว่าจะมาวางแผนเรื่องงานกัน เอาเข้าจริงสลบคาเต้นท์ทุกคืน ระหว่างเดินก็ไม่สามารถคุยได้เพราะหายใจไม่ออก (ไม้เดินป่าที่ใช้ วันสุดท้ายใช้เป็นไม้เท้าแทนแล้ว) แต่ก็ได้อะไรอ้อมๆมาบ้าง อย่างเช่น เวลาที่เดินขึ้นเขา เราจะหายใจไม่ค่อยทันทำให้ต้องหยุดพักเป็นช่วงๆ เรารู้สึกว่าเราเดินได้ทีละน้อยๆ แต่พอหันหลังไปจะพบว่าเรามาได้ไกลกว่าที่เราคิดทุกครั้ง เดี๋ยวนี้เวลาเจออะไรยากๆหนักๆ ก็เลยต้องนึกถึงการมาเดินที่นี่ เพราะถึงเหนื่อยและท้อแค่ไหนแต่ถ้าไม่หยุดทำและไม่ได้กำลังไปผิดทางอยู่ ถึงจะช้าก็มีวันทำสำเร็จ แต่ถ้าหยุดทำมันก็ไม่มีทางทำสำเร็จแน่ๆ
อีกอย่างก็คือ ได้เห็นปัจจัยเรื่องเวลา(อายุ)ชัดขึ้นมากๆ เราอยู่ในพวกที่แก่ที่สุดในกลุ่มที่ไปด้วยกันเลย โชคดีที่มาเที่ยวที่นี่กันตอนที่ร่างกายยังรับได้อยู่ แต่ทำให้เห็นว่าในแต่ละช่วงอายุมันมีสิ่งที่เหมาะสมต่างกัน ทั้งเรื่องงานและเรื่องเที่ยว หลายอย่างถ้าไม่ทำตอนนี้ อาจจะอดทำตลอดไปเลยก็ได้!
*ชอบเวลาที่อยู่ที่เปรูมาตลอด 10 วัน แต่มาเซ็งเอาตอนวันเดินทางกลับที่สนามบินที่ Lima เพราะว่าเขาเก็บภาษีสนามบินสำหรับคนที่เดินทางระหว่างประเทศถึง US$31 ต่อคน เทียบกับค่าครองชีพที่นั่นมันบ้าไปแล้ว ที่ยิ่งทำให้เซ็งกว่านั้นคือ ตรงแคชเชียร์มีกล่องรับบริจาคเงินช่วยเหลือเด็กน้อยยากจนในเปรู เจ็บใจที่เงินก้อนนั้นเสียไปเพื่อมาบำรุงสนามบินที่มีแต่ร้านค้าหรูหราขายของฝากซ้ำๆกัน ตู้กดเอทีเอ็มยี่ห้อเดียวทั้งสนามบิน ร้านอาหารฟาสฟู้ดจากต่างประเทศ แต่กลับไม่ได้ถูกนำไห้เด็กยากจนเหล่านั้น
Recent Comments